پرش به مطلب اصلی

روترهای مجازی

روتر مجازی، Gateway شبکه‌های خصوصی پروژه است. با آن می‌توانید شبکه‌های داخلی را به هم متصل کنید، IP عمومی تخصیص دهید و مسیر ترافیک ورودی و خروجی را با قوانین NAT مدیریت کنید.

پیش از شروع

برای اتصال سرویس‌ها، ابتدا شبکهٔ خصوصی موردنیاز را بسازید. سپس روتر را ایجاد و شبکه را به آن متصل کنید.

ایجاد روتر​

  1. در پروژه، به مسیر شبکه > روترهای مجازی بروید.
  2. افزودن روتر را انتخاب کنید.
  3. نامی یکتا و قابل‌تشخیص برای روتر وارد کنید.
  4. یکی از بسته‌های آماده را انتخاب کنید یا ظرفیت روتر را به‌صورت سفارشی تعیین کنید.
  5. درخواست را ثبت کنید و تا آماده‌شدن وضعیت روتر صبر کنید.

در حالت سفارشی، تعداد بسته‌های قانون NAT و تعداد IPv4 عمومی را مشخص می‌کنید. ظرفیت واقعی قابل‌استفاده به تنظیمات محصول و دسترس‌پذیری پروژه وابسته است.

اتصال شبکه‌های خصوصی​

از صفحهٔ جزئیات روتر، بخش شبکه‌های متصل را باز کنید و شبکهٔ خصوصی موردنظر را اضافه کنید. هر شبکه باید CIDR مجزایی داشته باشد؛ بازه‌های هم‌پوشان باعث اختلال در مسیریابی می‌شوند.

پس از اتصال شبکه، سرویس‌های همان شبکه می‌توانند از روتر برای ارتباط با سایر شبکه‌های متصل و دسترسی‌های تعریف‌شده استفاده کنند.

تداخل CIDR

پیش از اتصال شبکه، محدوده‌های CIDR شبکه‌های پروژه و شبکهٔ سازمانی خود را بررسی کنید. دو شبکه با بازهٔ هم‌پوشان، مسیر قابل‌اعتمادی ایجاد نمی‌کنند.

IP عمومی​

در بخش IPهای عمومی، IPهای تخصیص‌داده‌شده به روتر را مشاهده و مدیریت کنید. برای در معرض اینترنت قرار دادن یک سرویس داخلی، ابتدا یک IP عمومی آماده داشته باشید و سپس قانون DNAT مرتبط را بسازید.

اختصاص IP عمومی به‌تنهایی دسترسی به سرویس را باز نمی‌کند. باید مقصد داخلی، پورت و سیاست دسترسی را نیز مشخص کنید.

قوانین NAT​

بخش NAT دو نوع قانون دارد:

  • SNAT: ترافیک خروجی منابع داخلی را با IP عمومی روتر به بیرون می‌فرستد.
  • DNAT: ترافیک ورودی یک IP و پورت عمومی را به IP و پورت یک سرویس داخلی هدایت می‌کند.

برای DNAT، IP عمومی، پروتکل، پورت مقصد و آدرس خصوصی مقصد را با دقت وارد کنید. برای نمونه، می‌توانید پورت عمومی 443 را به پورت 443 یک وب‌سرور داخلی هدایت کنید.

Public IP:   203.0.113.20
Protocol:    TCP
Public Port: 443
Private IP:  10.10.0.25
Target Port: 443
دسترسی اینترنتی

هر قانون DNAT ممکن است یک سرویس را از اینترنت در دسترس کند. هم‌زمان، فایروال سرور و فایروال ابری را طوری تنظیم کنید که تنها پورت و مبدأهای موردنیاز مجاز باشند.

دسترسی شبکه​

در بخش دسترسی شبکه، درخواست‌ها و اتصال‌های مجاز شبکه را مدیریت کنید. پیش از اعمال تغییر، مقصد، بازهٔ IP و سطح دسترسی را بررسی کنید. برای دسترسی‌های مدیریتی مانند SSH یا RDP، یک IP یا CIDR مشخص را به‌جای بازکردن دسترسی عمومی وارد کنید.

بررسی وضعیت و خطایابی​

اگر ترافیک به مقصد نمی‌رسد، این موارد را به‌ترتیب بررسی کنید:

  1. وضعیت روتر باید آماده باشد.
  2. شبکهٔ خصوصی سرویس به همان روتر متصل باشد.
  3. IP خصوصی و پورت مقصد در قانون NAT صحیح باشد.
  4. IP عمومی موردنظر به روتر اختصاص یافته باشد.
  5. قانون فایروال سرور یا فایروال ابری، پروتکل و پورت لازم را مسدود نکرده باشد.
  6. برای دسترسی خروجی، وضعیت SNAT و مسیر پیش‌فرض شبکه را بررسی کنید.

در صورت تغییر ظرفیت یا قوانین، چند لحظه برای اعمال وضعیت صبر کنید و صفحه را تازه‌سازی کنید.